Życzę wszystkim tego co najważniejsze, czyli zdrowia.
Paradoksalnie najmniej właśnie zdrowie doceniamy.
Ale jak tego zabraknie, nic więcej nie cieszy.
Takie właśnie są te nasze święta w tym roku.
Cóż, może za rok będą jak w normalnych życzeniach - wesołe i pogodne, bez żadnych zmartwień...
Jak to mawiają - co Cię nie zabije, to Cię wzmocni.
Szkoda tylko, że nastrój świąteczny u innych nie pomaga.
Powiedzcie jak to jest, że nawet jak się nie pracuje, to zajęć ma się tyle, że człowiek sam sobie "obcina" harmonogram. Niby nie ma nic do roboty, a jak się pomyśli o tym co tak naprawdę powinno być załatwione, to aż przeraża...
W chwili obecnej usiłuję się zmobilizować do pisania ciągu dalszego mojej pracy mgr, ale weny wcale nie widać na horyzoncie. Tak sobie myślałam, że jak będę miała tyle wolnego, to nie będzie problemu, a tu się okazuje, że o ile czasu jeszcze bym trochę wygospodarowała, to jakoś nie mam siły się do tego zabrać. W efekcie książki leżą sobie na półce i zbliża się ich termin zwrotu do wszelakich bibliotek.
Ciekawe jak sama siebie zmotywuję. Jak wymyślę, to dam znać. 
Jest mnie coraz więcej i już nie mogę się doczekać widoku tej małej pysi co to ma się wkrótce pojawić. Podziwiam kobiety, które zaraz po porodzie dla odmiany zachodzą w ciążę. Ja już powoli mam dość, mimo braku specjalnych dolegliwości. No, ale jak to mówią, nie którzy to lubią 
. Co poza tym? Właściwie nie wiele, ale już niedługo święta, te najpiękniejsze i najprzyjemniejsze. I znowu będzie choinka i dobre jedzonko, którego w tym roku będę musiała sobie pewnie odmówić. Cóż, życie.
Ale długo mnie nie było, ale za to działo się strasznie dużo.
Otóż wreszcie postanowiliśmy zalegalizować nasz staromałżeński związek , co nastąpiło pięknej soboty 2 maja tego roku. Poza tym jak się okazało braliśmy ślub w trójkę, bo za całkiem nie długo będzie nas o jedną sztukę więcej. Co zabawne będzie to nasz mix więc już mamy ubaw jak to wszystko się potoczy. Dla wtajemniczonych fotka przyszłej mamy na naszej klasie. W związku z planem rozszerzenia ilościowego naszej rodzinki, trzeba było też wprowadzić zmianę w środku lokomocji. No bo jak by nie było fotelik musi sie zmieścić, a nie dać upchnąć 
. Więc staliśmy się teraz właścicielami auta o normalnym rozmiarze (nie tak jak renault megane - czytaj francuska padaczka) i normalnych parametrach pod maską - czytaj 2l w diesel-u, a nie trochę więcej niż fiat cienias. Jak do tej pory rok 2009 jest czasem spełnionych planów i pogodnych myśli na przyszłość. Nie ukrywam nadzieji, że taki właśnie pozostanie, zwlaszcza z bobasem pod tegoroczną choinką 
.
No słuchajcie ale zaniedbałam własnego blooga... To aż wstyd. Ciekawe czy teraz będę miała wystarczająco dużo czasu żeby coś tu pisać. No ale co z grubsza się zmieniło... hmm, właściwie to i dużo i mało. Nowa praca, ale przynajmniej wreszcie jestem w domku z moim ślicznym, no i z mamcią. W prawdzie pod pełną kontrolą ale w domciu to w domciu. Wreszcie mogę bezkarnie robić zakupy, gotować, jeść kombinacje kapusty kiszonej z czekoladą i chlebem ze smalcem.... A na statek za nic mnie nie ciągnie. I bardzo mnie to cieszy. I chyba pora na coś jeszcze ale o tym kiedy indziej 
. Buziaki.
wtorek, 9 lutego 2010
Licznik odwiedzin: 8109
o zyciu już nie na statku ...
Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:
Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:
